Με το βαμβάκι

Την ξέρουμε όλες. Είναι ντυμένη επιμελώς ατημέλητα, και καλα δε με νοιάζει η εμφάνιση μου, τυχαία  διάλεξα ένα ζευγάρι κάμπερ κι ένα παντελονάκι τάδε κι ήρθα. Η μαμά αυτή στην προηγούμενη ζωή της ήταν χύμα. Βόλτες, συναυλίες, εκδρομές, κουλ τύπος, χωρίς στεγανά και στερεότυπα. Είχε πάντα κάτι καινούριο να σου πει, μουσικές, ταξίδια, καινούριοι φίλοι.  Η μαμά αυτή ήταν κάποτε πολύ καλή παρέα. Τώρα έγινε μαμά και ασχολείται πρωτίστως με το παιδί. Διότι όλα τα άλλα τα χόρτασε. Αυτό εξάλλου είναι και το νόημα του να κάνεις παιδί στα 35. Η μαμά αυτή ήταν κάποτε πολύ ανοιχτός τύπος. Είχε φίλους διαφορετικούς μεταξύ τους, αριστερές ιδέες, όλοι οι καλοί χωράνε ένα πράγμα.

Τώρα την ενδιαφέρει η βιολογική διατροφή, η εκπαίδευση, η σωστή συμπεριφορά. Το παιδί της δεν έχει δοκιμάσει ποτέ ζάχαρη και μπροστά του απαγορεύεται η κατανάλωση ζάχαρης από οποιονδήποτε άλλον, μίλησε νωρίτερα από όλα τα άλλα και φυσικά παίζει μόνο με οικολογικά παιχνίδια. Δεν λερώνεται και δε λερώνει, αν δε τύχει και το κάνει ακολουθεί γλυκιά πλην όμως αυστηρή παρατήρηση. Δεν παίζει με τα χώματα και φυσικά δεν έχει χτυπήσει ποτέ του άλλο παιδί. Συχνά πέφτει θύμα της κακής συμπεριφοράς των άλλων παιδιών και οποιοδήποτε παράπτωμα του οφείλεται καθαρά και μόνο στην επιρροή των παραπάνω.

Αν τύχει και το δικό σου παιδί παρεκκλίνει των κανόνων ενώπιον της μαμάς αυτής, εκείνη παίρνει το θάρρος να προβεί σε διακριτική παρατήρηση. Επίσης αν τύχει και αναφερθείς σε κάποια δυσκολία που αντιμετωπίζεις ή προβληματισμό σχετικά με το παιδί εκείνη έχει πάντα τη λύση και φυσικά εσύ είσαι μάλλον κατάπτυστη που έφτασες σε αυτό το σημείο.

Την ξέρουμε όλες. Είναι γλυκιά, ευγενική και η επίκριση της είναι κι αυτή το ίδιο, γλυκιά, απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη.

Μόνο που μετά από κάθε συνάντηση μαζί της αισθάνεσαι ότι κάτι δεν έχεις κάνει καλά.  

Το παρασύνθημα ή αλλιώς say the magic word.

Είναι μερικές φορές που ένα νήπιο είναι αποφασισμένο. Ξέρει πολύ καλά τι θέλει και το έχει βάλει καλά στο μυαλό του πως θα το πετύχει. Ό,τι και να πεις, ό,τι κι αν εξηγήσεις, ό,τι και να τάξεις, τα αυτιά του είναι κλειστά. Είναι σαν να μη μιλάς. Έχει μπει σε τροχιά, έχει προγραμματίσει κάθε λειτουργία για την επιτευξη του στόχου. Νούμερο ένα όπλο ικανό να ισοπεδώσει τον πάσα ένα: η γκρίνια. Θέλω. Όχι. Τώρα. Θανάσιμες λέξεις. Εμείς φταίμε που τους τις μάθαμε. (τι θα γινόταν αν κάναμε ένα πείραμα? Για μια πενταετία να διαγράφαμε αυτές τις λέξεις από το λεξιλόγιο μας?) . Το παιχνίδι φαίνεται χαμένο από χέρι. Τα επιχειρήματα πέφτουν στο κενό, εσύ επαναλαμβάνεις μάντρα στο κεφάλι σου του τύπου μέτρα ως το δέκα, πάρε βαθιές ανάσες, μην εκνευρίζεσαι, μεταδίδεις τον εκνευρισμό, η υπομονή είναι αρετή, και άλλα τέτοια. Μιλάς, εξηγείς, υπόσχεσαι.  Μα αφού περνάς τόσο ωραία στο σχολείο. Θα κάνετε και πρόβα για τη γιορτή. Θα παίξεις με τον Κωστάκη. Έχει μπουγάτσα για πρωινό. Το απόγευμα θα πάμε στις κούνιες. Η μαμά πρέπει να πάει στη δουλειά. Βλεπεις κανένα άλλο παιδάκι να κλαίει? ΄Ένα ένα όλα τα επιχειρήματα πέφτουν στο κενό. Τόσο που  απορείς γιατί τα λες. Στο τέλος μένεις και το κοιτάζεις και περιμένεις κάτι να συμβεί. Από μόνο του. Να συμβεί κάτι από μόνο του. Ωραία δε θα ήταν? Τίποτα δε συμβαίνει και συνεχίζεις. Α, βλέπω ένα ωραίο παιχνιδάκι. Παζλ έχεις παίξει? Οπωσδήποτε θα παιξετε δαχτυλομπογιές. Μα τι θέλεις? Μένει καμιά άλλη μαμά στο σχολείο? Κι εκεί που ούτε καν ακούς πια τον εαυτό σου, ξαφνικά σταματάει το κλάμα. Κατεβάζει το φερμουάρ του μπουφάν. Καλό σημάδι. Rewind. Μα τι είπες? Αν έχεις κάποιο πρόβλημα θα το πεις στη δασκάλα. Αυτή θα σε προστατέψει. Κρεμάει μπουφάν και τσάντα, δε σου ρίχνει ούτε βλέφαρο και τρέχει στους συμμαθητές του. Το επόμενο πρωί απλά το ξέρεις και το λες από την αρχή. Το ίδιο και το αμέσως επόμενο. Password. Μϊα φράση, μέσα σε τόσες άλλες. Εξίσου κοινότυπη. Μία φράση που απαντά σε μια ανείπωτη ερώτηση. Μία φράση που πιάνει. ‘Ηθελε μόνο αυτό να ξέρει. Μόνον αυτό να επιβεβαίωσω. Όλα καλά. Πάει να παίξει τώρα.